دل کندن

دل کندن و

أَنِ اقْذِفِيهِ فِي التَّابُوتِ فَاقْذِفِيهِ فِي الْيَمِّ فَلْيُلْقِهِ الْيَمُّ بِالسَّاحِلِ يَأْخُذْهُ عَدُوٌّ

لِي وَعَدُوٌّ لَهُ وَأَلْقَيْتُ عَلَيْكَ مَحَبَّةً مِنِّي وَلِتُصْنَعَ عَلَى عَيْنِي

که: «او را در صندوقی بیفکن، و آن صندوق را به دریا بینداز، تا دریا آن را به

ساحل افکند; و دشمن من و دشمن او، آن را برگیرد!» و من محبتی از خودم

بر تو افکندم، تا در برابر دیدگان ( علم) من، ساخته شوی (و پرورش یابی)!

دریا نیز همچون تمام هستى، تحت امر الهى است. «فلیلقه الیمّ بالساحل»

تكرار كلمه «عدّو» نشانه عمق عداوت طاغوت نسبت به

فرستادگان الهى است. «عدوٌّ لى و عدوٌّ له»

عدو شود سبب خیر، اگر خدا خواهد. «یأخذه عدوٌّ لى و عدوٌّ له»

محبوبیّت یكى از الطاف الهى است. آنكه دلها از اوست، محبّت نیز

از اوست. «محبّة منّى»

اولیاى خدا، تحت نظر و تربیت ویژه ى پروردگار قرار دارند. «على عینى»